Dit was het dan

Het zit er al heel lang aan te komen. Het moment dat ik officieel ga ophouden met mijn blog. Ik heb nog een aantal keer een notitie in mijn telefoon gemaakt van dingen die ik later zou uitwerken tot een blogpost, maar het kwam er dan toch nooit meer van. Wakeboardherinneringen, plekjes in de wereld waar ik een stukje van mijn hart heb gelaten, grappige situaties op werk. Ze blijven ongeschreven (en dat klinkt een stuk sentimenteler dan dat het voelt).

Ik heb veel aan schrijven gehad, maar ik ben de kunst ervan toch verloren. Of ik realiseer me nu dat ik het nooit ècht in de vingers heb gehad. Hoe dan ook, is schrijven is al zo lang niet meer mijn uitlaatklep. Misschien begon dat wel toen ik ooit een gitaar oppakte… de gitaar liet mij nooit meer los.

Het is trouwens wel héél leuk om schrijfsels van vroeger te lezen. Zoveel was ik al lang vergeten. Daarom blijft m’n blog wel bestaan, als herinnering aan wat me al die jaren bezig hield.

Dit is de eerste keer sinds het bestaan van ‘scribam’ dat ik helemaal tot aan het einde (of begin, het is maar hoe je het bekijkt) heb doorgescrold. En dan zie ik ineens, dat ik ergens nog steeds dezelfde persoon ben als in april 2013:

“Als ik alles wat rondspookt in mijn hoofd, mijn hart, mijn lichaam… als ik dat toch eens zou kunnen omzetten naar woorden. Een ruw stuk zou het zijn, geloof ik. Kleurrijk en chaotisch als het palet van een schilder. En ja, ooit was het schrijven zo’n uitlaatklep.  Mijn vingers tintelen ervan, maar al het tumult, de rust, het verdriet, de blijdschap, de extase, de verwarring – ze blijven onverwoord hangen in mijn vingertoppen. De concepten vervliegen voor ik er grip op heb. Geen taal aan vast te knopen. Dus wat doe je dan? Juist, lekker oppervlakkig schrijven over hoe de zaken ervoor staan in mijn leven.”

Ja, ik ben zelfs nog wel dezelfde als in augustus 2010:

“‘Alle begin is moeilijk.’ Vreemd eigenlijk dat dat een uitspraak is. Voor mij is beginnen nooit zo moeilijk. Volharden is meer het probleem.”

Vaarwel!

scribam

Advertenties

Aubergine sandwich

Als je nog twee dagen in Guatemala hebt te spenderen en je spieren zijn vermoord tijdens een hike naar de top van een vulkaan, dan is er eigenlijk maar één ding wat je moet doen. Je benen laten rusten en je laatste quetzales opmaken aan lekkere dingen van het menu. Dus dat deed ik. En ik kreeg zo’n lekkere sandwich met gegrilde aubergine en pesto op m’n bord dat ik dacht: die wil ik thuis ook gaan maken.

Vier maanden geleden is dat inmiddels alweer. Maar van het weekend kwam ik de notitie tegen waarin alle ingrediënten stonden die ik in het broodje had kunnen ontdekken. Ik besloot ermee aan de slag te gaan. Het resultaat was zo lekker (al zeg ik het zelf) dat ik het met jullie wilde delen.

Wat heb je nodig?
– een oven (liefst met grillstand) of panini grill
– een vijzel

Voor de sandwich
– 2 volkoren boterhammen
– 6 plakjes aubergine
– 2 cherrytomaatjes, in plakjes (een gewone tomaat kan ook)
– rucola
– mayonaise

Voor de marinade
– 2 eetlepels olijfolie
– 1 teentje knoflook
– theelepel honing
– halve theelepel mosterd

Voor de pesto
– basilicum
– pijnboompitten
– parmezaanse kaas (vers geraspt)
– knoflook
– extra vergine olijfolie

Smeer de plakken aubergine in met de marinade en laat een paar uur intrekken. Zet ze daarna in de oven onder de grill tot ze goudbruin kleuren (in de grillpan kan uiteraard ook). Maak intussen de pesto door eerst de basilicum te malen in de vijzel. Maal daarna de knoflook en pijnboompitten. Voeg tot slot de olie en parmezaanse kaas toe. Speel gewoon met de hoeveelheden, en proef wat er meer of minder van in moet. Recepten op internet verschillen nogal van elkaar. Dus dat betekent dat je niet makkelijk de fout in kan gaan.

Smeer de pesto op een sneetje brood en top met de tomaat en aubergine. Dek af met je andere snee brood. Leg daarna nog eventjes onder de grill. Haal het bovenste sneetje eraf en besmeer met een klein beetje mayonaise (of extra pesto). Rucola eroverheen, dekseltje er weer op en smullen maar.

Processed with VSCOcam with hb1 preset

Tip:

Wordt je pesto te bitter? Dan kun je de extra vergine olijfolie misschien beter (deels) vervangen door gewone olijfolie. Die is milder van smaak.

Je kunt deze sandwich makkelijk vegan maken door de kaas te vervangen door edelgistvlokken, de honing te vervangen door een andere zoetstof (bv. palmsuiker) en een plantaardige mayonaise te gebruiken (of gewoon géén mayonaise).

scribam

Nietszeggende zin! Of prikkelende vraag?

Weet je waar ik een beetje gek van word? Van artikelen die worden gedeeld op Facebook en dat je dan uit de titel totaal niet kan opmaken wat het is. Dit zag ik net bijvoorbeeld: “There is something extraordinary happening in the world”. Oh, gelukkig, een ondertitel! Daar word ik vast wijzer uit. “Most of us haven’t quite realized there is something extraordinary happening.” Zo hee, die schrijver heeft het ook lekker begrepen. Weet je? Ik hóef al niet eens meer te weten wat voor buitengewoons er aan het gebeuren is in de wereld 😉

Een andere die ik vandaag tegenkwam: “She paints a key white, once I saw the next step… I have to try this!” Waar in hemelsnaam gaat dit over? Ik raak natuurlijk nieuwsgierig, want misschien is het wel iets wat ik ook zou moeten proberen! Ik klik op de link, is het een pagina over zelf kerstversiering maken. Overigens is de titel dan ineens wel gewoon aangepast van ‘interesse wekken’ naar ‘informatief’. “Upcycle everyday items into christmas decorations”. Hoera, weer tien seconden van mijn leven weggetiefd.

scribam

El Paredon

There’s this magical thing that happens when I’m almost about to go home after travelling for a while. In those last few weeks before boarding that airplane to Europe, colours seem brighter and great people enter my life. Once I was celebrating Christmas in a ‘bubble’ in Thailand, the other time I was stuck in a village due to the earthquake in Nepal, and now I spent two weeks at the Guatemalan coast, learning how to surf.

Processed with VSCOcam with f2 preset

I’ve seen the sun rise and set above the very same ocean. I saw dozens of baby turtles being released into the big blue. One night, I was watching the sunset with a friend when all of a sudden a dolphin jumped out of the water. Turned out there were two, both jumping out of the water and twirling in the air as if they were dancers. So amazing!

Processed with VSCOcam with a5 preset

Playing card games with the Aussies, salsa dancing with the Spanish, laughing my ass off with the British, being at home with the Austrians, getting surf tips from the French and being cheered on as I catch a wave by the Guatemalan.

It’s hard to describe those moments when you feel pure happiness and connectedness with where you are and who you’re with. I loved El Paredon! And I got a great gift from someone; a handmade solar powered lamp, made out of a dried fruit, that says ‘El Paredon’. To remember all the waves, the wipe-outs, the kindness, the laughs, the dancing and of course – the hammock-chilling.

scribam

Eilandliften

Ik vraag de dame achter de receptie of ze mijn rekening wil opmaken omdat ik zometeen wegga. Ze lijkt mijn Spaans te begrijpen want ze zegt ‘sí’ en knikt met een glimlach. Ik loop naar mijn hangmat+kluis om m’n tas in te pakken. Terug bij de receptie staan er wat mensen voor me. Als ik eenmaal aan de beurt ben kijk ik hoopvol in de ogen van de mevrouw die rustig een groot boek tevoorschijn haalt. Ennnnn maar zoeken naar mijn naam. Na een halve minuut nog geen succes geboekt te hebben vraagt ze me maar welke dag ik aangekomen ben. Op een donderdag. Zo, nu vindt ze het wel. De rekenmachine wordt erbij gepakt. En bedankt voor het alvast opmaken van mijn rekening, joh. Super. Ik vertel haar dat ik een beetje haast heb omdat ik de bus van half 10 moet pakken en dat is ook nog eens 20 minuten lopen. Het lijkt haar niet veel te deren.

Twintig minuten later loop ik de weg af waar de bus langs moet komen. Ik vraag een man bij een fruitstand of de bus al is langs geweest. Dat is ie al ja. Hoe laat komt de volgende dan? Over twee uur. Ik zucht, loop verder en word vanbinnen een beetje boos op dat stomme wijf dat niet even van te voren de kosten van mijn nachtjes slapen en maaltijden had kunnen uitrekenen. Maar ik ben ook “The power of Now” aan het lezen en volgens “The power of Now” moet je je niet laten overnemen door je emoties maar de situatie accepteren zoals hij is, alsof je hem zelf gekozen had. Want als je dat doet, zul je zien dat de wereld ineens met je meewerkt in plaats van tegen je. Of zoiets.

OK, dus wat zijn mijn opties. Ik kan hier een paar meter verderop het strand oplopen en daar twee uur wachten of ik kan gaan liften. Ik besluit voor de tweede optie te gaan. Dat valt nog niet mee als er maar 1 auto per kwartier langskomt. De vierde auto die langskomt (slechts 45 minuten wachten), wil me wel een lift geven. Het is een pick-up truck met drie arbeiders in de laadbak. Ik laad mijn tas en mezelf in en geniet van de wind en zon in m’n toet. Onderweg stoppen we een aantal keer, om houten planken af te geven bij huizen. Ik kan een flink eind meerijden tot de plaats waar de mannen moeten werken.

Mijn tweede lift komt een stuk sneller, al na tien minuten. Het is een man met een kano in de laadbak en ik mag op de passagiersstoel zitten. Deze man spreekt vrij goed Engels dus we hebben een beetje een gemixt Spaans/Engels gesprek. Hij zet me het dorpje voor de plaats waar ik de ferry moet hebben af. Nog twee kilometer naar Moyogalpa, zegt hij. Ik kijk op mijn iPod en zie dat het nog twee en een halve kilometer is. Dat kan ik wel lopen, of misschien kan ik nog wel een lift krijgen. Na een stukje lopen hoor ik in de verte het geluid van een motor. Er komt een wit busje aan. Ik steek mijn duim op maar besef me al gauw dat dit een toeristenbusje is waar je voor moet betalen. Ach, het is het proberen waard. De chauffeur stopt en ik vraag hem hoeveel het moet kosten naar Moyogalpa. “Cinco”, zegt hij. Vijf dus. “Cinco córdobas?”, vraag ik. “No, cinco dólares.” Ik proest een geluid van verontwaardiging uit mijn mond. “Moyogalpa is nog maar twee kilometer!”, zeg ik. De chauffeur liegt dat het nog vijf kilometer is. Ik wuif hem weg en terwijl hij optrekt probeert hij me nog mee te krijgen voor vier, drie en dan twee dollar. Nee bedankt, oplichter.

De volgende auto komt nog geen twee minuten later voorbij en die neemt me wel gewoon voor nop mee. Zijn dochtertje zit in de laadbak dus ik klim gezellig bij haar achterin en praat wat over haar school, familie en waar ze woont. Eenmaal aangekomen in Moyogalpa laat ze me zien waar de ferry gaat en rent dan vrolijk weg. Nou, het heeft meer dan twee uur geduurd maar hier ben ik dan. Ik baal er een beetje van dat ik nu een stuk later op weg ben dan ik zou moeten zijn, maarreh “The power of Now” hè, je weet het. Op de ferry kom ik een groep meiden tegen die vanuit Santa Domingo de bus hadden gepakt. Dat is vlakbij waar ik vandaan kwam. “Hoe laat hadden jullie de bus dan?”, vraag ik ze. “Half 10.” Bleek de bus er ook twee uur over gedaan te hebben.

Mooi.

scribam

Changing tracks

Een week vol afscheid. Van een vriendin, van mijn gitaar, van mijn liefde. Na twee nachten op vliegveldbankjes bivakkeren, loop ik de dageraad tegemoet. Dag nieuwe dag! Ja, een nieuwe dag. Een nieuw hoofdstuk. In een nieuw land.

Ik loop een paar honderd meter naar een bushokje aan de grote weg. Slechts op enkele bussen die langskomen zie ik de bestemming staan. Hopelijk gaat het goedkomen. Al binnen tien minuten komt er een bus voorbij met ‘Tipitapa’ achter de voorruit. Yes, dat is een bus die ik kan pakken.

Ik houd de bus aan en ja hoor. Stampensvol natuurlijk. Ik betaal met een dollar en krijg 20 córdobas als wissel terug. Nu ben ik echt in Nicaragua. Omdat alle stoelen en het hele gangpad bomvol staat met menschen, blijf ik maar naast de buschauffeur staan. Die kan daardoor de deur van de bus niet meer sluiten, dat moet namelijk handmatig. Ach vooruit, gewoon goed vasthouden en zorgen dat je niet de bus uitgeslingerd wordt wanneer er wordt geremd.

Op het busstation van Managua moet ik overstappen op de bus naar Masaya. Die is makkelijk te vinden omdat er buiten een man heel enthousiast “Masaya Masaya Masaya!” staat te roepen. Kijk, zo heb ik het graag. Ik ben op tijd dus er is gelukkig nog net een plekje vrij op een stoel. Aangekomen in Masaya, vind ik binnen no time de bus naar “Granada Granada Granada!”. Wegens ernstige slaapdeprivatie dommel ik af en toe weg. En wat denk je? TELEFOON EN PORTEMONNEE GEJAT! Haha nee, grapje (afkloppen!). Ik word op mijn knie getikt want ik moet 10 córdobas betalen voor de bus. Dat kan er nog wel vanaf.

In Granada vind ik een goedkoop en rustig hostel. Ik neem een douche. Koud natuurlijk. Maar het is warm buiten dus het voelt heerlijk. Ik barst in janken uit. Wat is er veel gebeurd in zo’n korte tijd. Alles is ineens anders. En ik ben ineens alleen.

Slaap is wat ik nodig heb. En de dorm heeft geweldige bedden (tweepersoons!). Gelukkig voel ik me een stuk beter als ik wakker word. Het is tijd om het stadje te bekijken. Het stadje waar ik inmiddels voor de derde dag ben en vanochtend mijn eerste les Spaans heb gehad. Nog tijd genoeg om stil te staan. Ik ga door.

And I thought to myself oh, son

You may be lost in more ways than one

But I’ve a feeling that it’s more fun

Than knowing exactly where you are

scribam

Roadtrippin’

Camping: 5x
Hotel: 2x
Friends: 6x
Car: 2x

Money spent on accommodation: $0

The last two weeks have been awesome. Our roadtrip led us to Death Valley, where we saw the moon rise from our tents. From Mono lake to Yosemite, where deer bopped around and we walked through the biggest trees on earth. We had our third avocado picnic at pretty lake Tahoe. We survived a camp spot in the woods with a creepy doll shrine (we favoured this place over a field full of gun shells). We drove through the redwoods and hit the ocean shore, where we saw sea lions and pelicans. That night, instead of finding a free camp spot, we found three beach parties: AA on holiday, a motorcycle gang, and a group on its way to Burning Man.

We drove through the life of our dear friend from camp, Meghan Drama, and went on a cheap winetasting tour with her. SF brought us a parrot, a reunion with a travel friend we met in Nepal, and a camping experience in someone’s backyard. We drove from Santa Cruz to Missy’s friends, who happened to be the drummer from Weezer and his wife. We went bodyboarding in the ocean and got a flat tire at Taco Bell. Friendly Meghan’s mom took us into her house and gave us tickets to Fiddler on the roof. We saw a desert fox and a cayote in Joshua tree national park (yes, animals). Our last stop was San Diego, where Missy’s friend Lisa made us an awesome meal.

Such generosity and kindheartedness have we experienced during this roadtrip. And what beauty have we witnessed. How else can I conclude this post than with the euphoric words of my dear travel companion and friend, Missy. “YES, God!”

scribam